Ροζ μετάξι ο ουρανός.
Σε ποιον θεό να λυγίσω ,
να πιστέψω για την δημιουργία
αυτών που νιώθω ;
Πώς να ταιριάξουν
τα παραδεισένια σύννεφα
με τόσο άπονο έδαφος.
Ένας κόσμος όμορφος.
Ποιά χέρια τον έπλασαν ,
αλλά τόση ασχήμια
στην ανθρώπινη ψυχή ;
Ούτε λάμψεις , ούτε φώς.
Κάποτε μπορούσα να δώ
πέρα απο το χιόνι...





Δεν είναι που έφυγες ,
που μ’έκανες να ανοίξω ξένες πόρτες.
Με κράτουσες με τραγούδια
που σου θύμιζαν
όλα όσα ήθελα να ξεχάσω.
Κρεμιόμουν γύρω σου ,
με ένα ψέμα για παρηγοριά.

Τώρα ταξιδεύεις ελεύθερα
μέχρι τα βάθη της γής.
Δεν προσποιούμαι πως μου λείπεις
αν σβήσεις σαν κάποιο τραγικό αστέρι ,
θα παραπονιέμαι όμως
που δεν πρόλαβα να σε δώ.
Μπορώ μονάχα
να σε εμπιστεύομαι τυφλά
να μην φοβηθώ ποτέ
οτι θα παραβείς τους όρκους σου.



Σε τραγούδια μοναχικά για καρδιές παγωμένες
απο τον φθόνο και το κρύο.
Στο βάθος στέκεται μια σκιά,συμβολίζει υποψίες
ένα ψέμα το αδίστακτο ύφος της νύχτας.

Μανιασμένα τρέχουν τα αμάξια τους πιο κάτω
το γυαλιστερό έχει κερδίσει τη ματαιοδοξία μας.
Το πιστεύουμε , σχεδόν το αγαπάμε
σαν μονάκριβο παιδί μας.

Ανθρωποι με προσπερνούν , σκέφτονται άραγε
τη ζωούλα που κάνουν στ’όνομα ενός χάρτινου θεού ;
Τρέχουν στις δουλειές τους , πριν ξημερώσει ακόμα,
τρέχω ξοπίσω τους κι εγώ ν’αντικρύσω την καταστροφή.



- Η πόλις κοιμάται -



Μονομάχια στο σαλόνι ,

κάτω στο δρόμο ακούγονται φωνές.
Ένας καβγάς που σε μαστίγωσε ,
το ιδιο θα συμβαίνει κι αύριο.
Φώτα σβησμένα
η πόλις κοιμάται.
Αιωρείται η λήθη ,
σερνεται σε τοίχους
και γκρεμισμένα σπίτια.

Αυτή η φώνη που διατάζει
μόνο στο θάνατο σε σπρώχνει.
Ένα αστρο στο άπειρο
λυπάται να σβήσει.
Μαζί με το φιλότιμο
χάθηκε και η ελπίδα.
Όλα συμβαίνουν
όταν η πόλη κοιμάται
κι αν τα βλέπουμε
από φόβο τα ξεχνάμε.


Συμπεριφέρεσαι σαν να μου ανήκες πάντα
και κοιτάζεις τον ήλιο με λατρεία.
Η νίκη μου καταλήγει να είναι έγκλημα
και η τρέλα σκλαβώνει τον ελεύθερο σου χρόνο.
Ένας κόσμος γεμάτος ευγένεια ,
μια ζωή που ξεχειλίζει απο μίσος.
Τότε η αγάπη είναι υποδούλωση
και η μοίρα ένα μικρό ατύχημα.
Παγωμένο αίμα , νομίζω πως βρέχει ,
δάκρυα στα μάτια μας όλα τα ψέματα μας.

Άδειες ματιές , για μια περίεργη τέχνη
Μην κοιτάζεις μακρυά , καλύτερα να φύγεις
Είμαστε τόσο αλάζονες , κάποτε όμως
τραγουδούσαμε με την καταιγίδα.
Υπνοβατείς τις νύχτες μαζί μου ,
ξέρεις πως διατηρούνται οι ομορφιές της ζωής.
Πάντα προσπαθώ να αποστηθίσω
κάποιο στίχο με ενδιαφέρον ,
κάποιο δείγμα γέλωτα ή πονου.
Δεν βλέπω που πηγαίνω ,
μακρυά ή κοντά σου
στον μονόλογο της αυγής δεν θα χειροκροτήσω.



Πήρα λίγο χρόνο
να τελειώσω ένα βιβλιο.
Έγκλημα να ληστεύω τη συνειδησή μου.
Στην άκρη των σκαλοπατιών
σε είδα να κλαίς.
Τα αισθήματα μου ερασιτεχνικά ,
λένε ακόμη ψέματα
σε εκείνους που αγαπούν.
Κάνω βόλτες έξω απο την πόλη ,
να αποφύγω εραστές της αμηχανίας.
Μάλωσα με τον εαυτό μου,
με τον καιρό
και μια αυταρχική καρδιά.
Κανείς τους δεν στάθηκε ποτέ
σωστός οικοδεσπότης.


Είτε νύχτα , είτε μέρα
θα περιμένω στο κέντρο της γής,
σε τοπίο μοναχικό
που κάνει πέτρα τη σάρκινη καρδιά.
Με μια κιθάρα ακουμπισμένη

απαλά στο στήθος
θα πώ ένα παράτολμο τραγούδι.
Για ένα θλιμμένο άγγιγμα
που ξεσήκωσε όλο τον κόσμο
για να ενωθεί μαζί του.
Ακροατήριο ο κόσμος των αγνών
και μούσα του ένα φεγγάρι
που αγαπούσε τη μέρα.




Πήγα πίσω , σε μια παλιά ζωή
οπού υπήρχαν μόνο ομορφιές.
Τότε που δεν προλάβαινα να σε αγαπήσω
να ξεχνώ ποσό με λατρεύεις.
Με οδηγούς την καρδιά και τον ήλιο
στη νέα μου ζωή
ελπίζω να σε συναντήσω πάλι.




Σήκωσε τα μάτια του πολύ ψηλά σήμερα ,
σκόρπια σύννεφα
κοιτούσε τον ουρανό ικετευτικά ,
τη γή με οίκτο.
Δεν μπορούσε να βρεί ανθρώπους.
Ξάπλωσε στο χώμα , ψιθυριστά μονολογούσε.
Έβριζε τη μέρα
που τον τυραννούσε ανελέητα ,
τη νύχτα που θα ερχόταν
για να τον τρομάξει.



Περίπατος



Νυχτερινές βόλτες σε άλση ,
σε μπαράκια παρακμής.
Πρόσωπα χλωμά ανοίγουν πόρτες ,
δεν μπαίνω μέσα.
Στην αναζήτηση της απόλαυσης
και των ψευδαισθήσεων σκοντάφτω
στη μονόχνωτη ηθική σου.
Η αυτογνωσία είναι το ανδρείκελο ,
εξευτελισμός της συνείδησης.
Μια πικρή γεύση της ατμόσφαιρας
κι έρχεται βροχή.
‘Αδεια παγκάκια , σπασμένες καρέκλες
κάτω απο εξαναγκαστική δροσιά.
Δέρνονται οι σταγόνες στα μάτια, σαν εγωιστική καταιγίδα.




Φταίει ο τρόπος που νιώθω απόψε ,
υπάρχει απελπισμένο κρύο
σαν να σε σκεπάζει ένα στρώμα απο ψέματα.
Αδύνατον,δεν μπορεί
αυτά τα φλογερά μάτια
να υποκρίνονται στο σκοτάδι.
Σκιρτήματα στον αλμυρό άνεμο ,
είχα πολλά χρόνια να σε δώ.
Ενα μαύρο σύννεφο τώρα έχει σβήσει
όλη την τόλμη απο την καρδιά.
Θολή η εικόνα σου , θαμμένη
απο αναμνήσεις που 'φερναν μόνο ταραχή.
Ευαισθησίες και άπειρα φώτα,
λαμπυρίζουν στον ορίζοντα ,
το βλέμμα διαρκώς ψηλά.


Η λεωφόρος πάντοτε ανήσυχη, κρώζει με οχήματα
που αφήνουν το δικό τους στίγμα . Μέσα στη σιγή
μιας ζεστής νύχτας , ένα πορτοκαλί φώς ·
τρεμοσβήνοντας αντανακλά όσα δεν λέγονται
σε μια ολόκληρη μέρα.
Υπέροχο μπλέ,ένας ουρανός αυτοεξόριστος
και ξημέρωνει αργά στις πόλεις που δε ρωτάνε γιατί.
Φαίνεται πως θα περιμένω εδώ , κρεμασμένη
στο παράθυρο να βλέπω το γαλάζιο να γίνεται χρυσός.
Χρυσάφι και η αγάπη που σκορπά παντού ο ήλιος
για να καλημερίσει τους αγαπημένους όλου του κόσμου.



Συνομιλία με τη φλόγα ,

μήπως ξεχαστώ λίγο
απο την παγωνιά που με είχες συνηθίσει.
Περπατώ πάλι στις μύτες των ποδιών ,
δεν είναι ανάγκη να ξέρεις,
μόνο να συγχωρείς.
Σκιές η ζωή μας , φωνές που γυρίζουν
το κλειδί πίσω απο την πόρτα.
Σου φωνάζει ο χειμώνας να βγείς έξω ,
δεν σε αφήνω να φύγεις ,
οι δυο μας μαζί είμαστε πιο ψυχροί κι απο εκείνον.


' Υπόγειος '


Η μοναξιά φταίει για αυτό το αίσθημα

του παγκόσμιου διασυρμού.
Καπνός αιχμαλωτίζεται απο τον άνεμο,
στέκομαι στα πόδια ενός λαού.
Ο ποιητής μεταμορφώνεται σε προφήτη ,
ιερή ηλιθιότητα κυκλοφορεί στη γή.
Μια λογική δικαιολογία χρειαζομαστε,
μια διαχωριστική γραμμή που θα μπορέσει
να ξεχωρίσει αυτά που μας ανήκουν.
Κοιμήσου στον υπόγειο ,
βρές το τέλος του αγνώστου,του προορισμού.
Το απροσδόκητο ευθύς θα γίνει σύμπαν ,
στου λυκόφωτος τις αποχρώσεις
ένα όνειρο είναι το ενυδρείο της νύχτας.




Αν τ’αστέρια ήτανε κόκκινα

ο ουρανός θα αιμορραγούσε κάθε νύχτα.
Ίσως και να προλάβαινα να σου μιλήσω ,
να πώ αντίο έστω και ψιθυριστά.
Δεν με ρώτησες όμως ποτέ
αν θέλησα να κλάψω μαζί σου
κι αν στο σκοτάδι αποκοιμόμουν
για ένα όραμα της αυγής.
Σ’ένα ουράνιο τόξο χαμογέλασα
και μετάνιωσα πικρά
για τα αναφιλητά που μου έχεις χαρίσει.


[ Πιστεύω ...]


Τα μάτια σου λάμπουν στο φως της σελήνης

και άστρα πέφτουν στην αγκαλιά σου.
Σε περιτριγυρίζουν τα φώτα
ενός περίεργου κόσμου
οπου η αμαρτία γίνεται αρετή.

Και την ψυχή σου δίνεις
μαζί με κάθε φιλί
για να αφήνεις πίσω σου
χιλιάδες απορίες.
Πιστεύεις στην ομορφιά ,
σε κάθε είδους μύηση ,
αρκεί να σε αγαπούν ,
αυτό είναι η ζωή σου.