Αν τ’αστέρια ήτανε κόκκινα

ο ουρανός θα αιμορραγούσε κάθε νύχτα.
Ίσως και να προλάβαινα να σου μιλήσω ,
να πώ αντίο έστω και ψιθυριστά.
Δεν με ρώτησες όμως ποτέ
αν θέλησα να κλάψω μαζί σου
κι αν στο σκοτάδι αποκοιμόμουν
για ένα όραμα της αυγής.
Σ’ένα ουράνιο τόξο χαμογέλασα
και μετάνιωσα πικρά
για τα αναφιλητά που μου έχεις χαρίσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια: